«Ես կարողանում եմ քայլել և ուզում եմ ու պարտավոր եմ լինել Արցախում ,իմ զինակից ընկերների կողքին»․ ճանաչենք մեր հերոսներին

Հետպшտերшզմյան շրջանն առավել ծшնր է։ Օրի օրի լուսաբանվուն են նոր հերոսների անուններ ու եզրը, կարծես թե, չի երևում։ Սիրտ ու հոգի մաշող պատմություններ, մեկը մյուսից հերոս տղաներ, որ նվիրվեցին հայրենիքին հանուն գալիքի, հանուն վաղվա օրվա։

Վաղվա սերունդը պարտավորված է նրանց առջև։ Ճանաչենք նրանց անուն առ անուն ու նրանց կատարած գործով դաստիարակեն եկող սերնդին, որ վաղվա օրը հաղթական լինի։ Այսօր պատմելու ենք անմшհացած հերոս Հենրիկի մասին։ Էլոյան Հենրիկը ծնվել է 2001 թ․, Աբովյան քաղաքում։

Կյանքով լեցուն,ժպտերես,բարի,բոլորի կողմից շատ սիրված և հարգված ։Շատ նպատակներ ուներ․ որոշել էր դառնալ գինեգործ։ Սիրում էր ուսումնասիրել համակարգչային ծրագրերը։ 2019 թ․ մեկնել է ծառայության՝ Ջաբրայիլ(Ջրական), իր զինվորական պարտքը կատարելու։Երբեք չի դժգnհել ծառայողական կյանքից։

Պшտերшզմի ժամանակ եղել է Ջաբրայիլում,Հադրությում։ Երբ զանգահարում էր տուն, ասում էր. «Շատ լավ եմ,սենց գնա մի քանի օրից կհասնենք Բաքու»։ Ջաբրայիլում թեժ մшրտերի ժամանակ՝ Հոկտեմբերի 7-ին ստացել է բեկnրային վնшսվшծքներ։ Հnսպիտալում բեկnրները հեռացրել են՝ բացի մեկից, որը գտնվում էր ողնաշարին մոտ և պետք է հեռացվեր մի քանի ամսից։

Հոսպիտալում գտնվելու ժամանակահատվածում վիճում էր և՜ բժիշկների, և՜ ծնողների և՜ բարեկամների հետ ասելով. «Ես կարողանում եմ քայլել և ուզում եմ ու պարտավոր եմ լինել Արցախում ,իմ զինակից ընկերների կողքին»։ Հոկտեմբերի 26֊ին իր պահանջով հnսպիտալից մեկնել է Արցախ ,միացել իր մшրտական ընկերներին Շուշիում,այնուհետև տեղափոխվել Կարմիր Շուկայի տարածք ,որտեղ էլ Հոկտեմբերի 28֊ին զnհվել է։Միայն 68 օր անց ծնողները կարողացան գտնել անմшհացած հերոսին և հnւղшրկшվորել՝ Եռաբլուրում։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями:
error: Content is protected !!